Mga Maikling Kwento sa Tagalog mula sa isang Boy na Pulubi
O aking bansang sinilangan.
Ikaw ang Perlas ng Silangan.
Angking ganda’y nakakawiling tingnan.
Bigay ay kasayahan sa bawat nilalang.
Maraming nalungkot ng ang Bagyong Ondoy ay nagdaan.
Ang sentro ng naapektuhan ay ang Kamaynilaan.
Lubhang napakarami ang nasalanta.
Paano nga ba makakaahon sa naiwan mong trahedya?
Ipagpatuloy ang pagbabasa ‘Tula Tungkol sa Kalikasan’
Ika nga ni Otep, libre lang naman mangarap.
Mayaman ka man o isang mahirap.
Pero ewan ko ba kung bakit ganito.
Bakit pati sa pangarap ko, may limitasyon pa ito.
Sabi ng isipan ko.
Isa lang daw ang pwedeng pangarapin ko.
Bahay at lupa o di naman kaya ay Condo.
Hindi daw pwede na pareho.
1. Condo sa Kamaynilaan, na malapit sa lahat ng bagay?
Kasi, ang bahay at lupa naman dito ngayon ay lubhang napakamahal.
2. O bahay at lupa sa di kalayuang probinsiya?
May bahay ka na, may lupa ka pa. Ano pa.
Kayo, anong tirahan ba ang pangarap niyo?
Maaari niyo bang ipaalam ito?
Isang madugong salaysay.
Nais kong sa inyo ay ipaalam. Ipagpatuloy ang pagbabasa ‘Madugong Kwento’
Salamat sa pagbasa at pag-intindi sa mga magulong inilathala ko.
Salamat sa mga nag-komento sa mga naisulat ko.
Salamat sa inyong pagtangkilik sa blog ko.
Salamat at sinamahan niyo ako .
Salamat idinagdag niyo ako sa YM at peysbuk account niyo.
Salamat at kasama ako sa mga “blogroll” niyo.
Salamat sa mga kwentong inilathala niyo.
Salamat sa mga nasayang na oras niyo.
Alam kong alam niyo na alam nating lahat
Na maraming magagaling sa larangan ng pag-sulat.
Humahanga ako sa inyo ng labis.
Higit sa lahat kung sariling wika ang gamit.
Ipagpatuloy ang pagbabasa ‘Paalam’
Mayroon lamang akong itatanong sa inyo
Kung maari lamang ay pansinin niyo ito.
Kung kayo’y hihingan ng talumpati tungkol sa edukasyon
Paano niyo ba sasabihin ito.
Ipagpatuloy ang pagbabasa ‘Mga Talumpati na Pang Edukasyon’
May nakausap akong isang kasamahan. Napunta sa “testikular kanser” ang aming kwentuhan. Sa akin ay kanyang ipinaaalam, kung paano ito posibleng maiwasan. Limang beses sa isang araw, ito daw ay gawing kaugalian.
Tugon ko ay ito: Maka-tatlong beses nga ay swertihan na. Limang beses sa isang araw pa kaya. Paano ko kakayanin ito? Ito ang katanungan ko.
Mayroon pang ipinakitang video, upang maintindihan ko daw ito. Ipinaskil ko na rin dito, para ito’y mapanood ninyo. Bilis! Panoorin niyo na. Bago burahin ito.
Sa mga sulat mo’y maibabahagi ang iyong nadarama.
Kasayahan, kalungkutan o mga adhika.
Sa paglipas ng bawat sandali, ako ay napapangiti.
Sapagkat kakilala sa blogosperio ay padami na ng padami.
Ipinaaalam ko sa inyong lahat mga Kababayan
Na wala akong intensiyon na saktan ang sinuman.
Maging sa aking mga artikulo, mga kumento sa inyong blog o sa YM man
Damdamin niyo ay di ko nais pasakitan.
Kung sakali man na kayo’y naapektuhan
Noong nakaraan, ngayong kasalukuyan o sa darating na hinaharap man.
Ibig kong ipaabot ang mensaheng ito
Ako’y humihingi ng Paumanhin po.
Marahil ikaw ay nagtataka. At ang araw ay naiiba. Hindi pa nga Sabado, Martes pa lamang po. Ang titulo ay patungkol sa isang patalastas, “I Love You Sabado” po ang kanyang pamagat.
Natatandaan niyo pa ba ang “I Love you Sabado”? Ang video ng Jolibee noon na usong-uso. Bumisita ako sa youtube habang hinahahanap ito, subalit ibang video ang nakita ko.
Ang napanood ko ay isang video na kuha sa MOA, Sila ay nagsasayawan sa gitna ng daanan. Mga tao ay naghihiyawan, ang iba’y nagpapalakpakan. Ako’y natutuwa kaya ibinabahagi ko ito. Kahit medyo huli na sa balita ako. Andito kaya si Jeremiah? Siya ay kilala sa blog niya na pugadmaya.
Bago niyo panoorin ang video, may pakisuyo lamang po ako. Kung sakaling inyong matagpuan, ang video na “I Love You Sabado”, maari bang sa akin ay ipaalam. Salamat kay Binibining Winkie sa iyong nakita.
Dagdag: Maglagay na rin kayo ng “link” na gusto niyong Jolibee video. Paborito kong kumain sa Jolibee. Kayo ba’y paborito niyo din? Pero iba pa rin siyempre ang lutong bahay. Pwede ding baunin kahit na anong araw. Makakatipid ka pa kahit beinte singko pesos sa isang araw.
Pilipinas – Ang Aking Paraiso
Isang sulat na pa tula tungkol sa Pilipinas.
Wika ng mga magulang ko: Maliban na lamang kung ikaw ay talagang mayaman, simple lang ang buhay, noong kanilang kabataan. Ikaw man ay sa siyudad o sa probinsiya naninirahan.
Pagkalipas ng ilang dekada marami nang nagbago. Ang buhay ay medyo raw umasenso. Kabi-kabila’y naglalakihang mga gusali ang iyong makikita. Kotse, SUV at meron ding kaunting limousine na naglipana. Hip na hip kung may Levis, Nokia, laptop at iPod ka pa.
Bakit sa kabila ng pag-asenso ay parang dumarami din ang nalulugmok sa kahirapan? Sabi ng iba: maging pulubi man ay masasaya. Subalit ito ang aking katanungan: Di mo ba naririnig ang mga hinaing ng nakararami? Di mo ba nararamdaman ang kanilang mga pagdurusa at pasakit? Bukambibig ng mamamayan ay “Bawal magkasakit”, at madadagdagan lang ang mga hinagpis.
————————
Kapag pinapanood ko itong video na ito, sumisikip ang dibdib ko at ako’y napapaluha. Sa mga isang kahig isang tuka – minsa’y kulang pa ang kinita para ibili ng pagkain ng pamilya.
Sana balang araw, ang lahat ay may sapat at masustansiyang pagkain. At ng hindi na nagtatalo-talo sa kakapiranggot na ulam na pinaghati-hati. Kumakalam na sikmura’y hindi na rin maririnig.
Dapat ang pagpapagamot o pagpapaospital ay abot-kaya ng nakararami. Malinis na inuming tubig ay hindi lamang sa mga may salapi. May kalidad na eskwela ay hindi lamang sa mga piling-pili.
Hindi naman ako nawawalan ng pag-asa. Naniniwala ako na pagdating ng panahon ay mas uunlad pa ang bayan kong sinilangan. Pero sana ito ay akin pang maabutan.
Panoorin: Ito po yung lyrics.
